Rok 1991 zapisał się w historii Zagłębia Lubin jako jeden z najważniejszych momentów w dziejach klubu. W finale Pucharu Polski, który odbył się na Stadionie Narodowym w Warszawie, Miedziowi zmierzyli się z Groclinem Dyskobolią Grodzisk Wielkopolski. Dla kibiców, którzy zjechali do stolicy, ten mecz miał ogromne znaczenie, a atmosfera była elektryzująca.

Zagłębie rozpoczęło mecz z wielką determinacją. Już w pierwszych minutach spotkania widać było, że drużyna jest zdeterminowana, aby zdobyć trofeum. Kluczowym momentem okazał się gol zdobyty przez jednego z najlepszych zawodników tamtego okresu, co dało Miedziowym prowadzenie. Kibice na trybunach szaleli z radości, a drużyna zyskała dodatkową motywację do walki o każdy centymetr boiska.

Mimo że Groclin Dyskobolia starał się przejąć inicjatywę, defensywa Zagłębia była nie do pokonania. Zespół doskonale współpracował, a bramkarz wykazywał się znakomitymi interwencjami. W drugiej połowie Miedziowi zdołali podwyższyć prowadzenie, co niemal na pewno zagwarantowało im triumf.

Kiedy sędzia zakończył mecz, trybuny eksplodowały z radości. Zagłębie Lubin zdobyło Puchar Polski, a piłkarze i kibice świętowali to osiągnięcie, które na zawsze pozostanie w pamięci. To zwycięstwo nie tylko umocniło pozycję klubu w polskim futbolu, ale także zjednoczyło lokalną społeczność w dumie i radości.

Dla Miedziowych to był początek nowej ery. Puchar Polski stał się symbolem ich ambicji i determinacji, a zarazem przypomnieniem, że Zagłębie Lubin potrafi walczyć i wygrywać. Od tamtej pory drużyna nieustannie stara się podążać śladami swoich wielkich poprzedników, a ich kibice zawsze są gotowi wspierać ich w każdej walce o trofea.